شعری تازه ای از رحمت الله جان بادغیسی

بهار بادغیس

بادغیس فـــــــدای دامنه ای کوهسار تو

سرســـــــــــبز و پرشکوه بود هر بهار تو

خــرم ز فیض رحـــــــــمت حق گلعذار تو

کشتِ حـــلالِ مـــــــــزرعه باشدشعارتو

پر حــــــاصل و مـــــــــفید بود هر دیار تو



یارب خجــسته دار بهار خجــــــــسته را

دامـان کوهــسار و درخــــــــتان پسته را

لطـفی کـن و کرم، دهـــــاقین خسته را

بار دیگـــــــــر گــــشا تــو ابواب بسته را

تا کــی کــــــــشیم دست نیاز انتظار تو



مطرب به چنگ و نی ســــــرنغمه واکند

بلبل به لحن خـــــوش سروش و نوا کند

در گلشـــــــن بهار چه شــــوری بپا کند

هرکس به نحو مدح و ثنـــــــای خدا کند

پرشور و پرنشــــــــــــــاط بود لاله زار تو



برچشم من دیار و رخت مثل گلشن است

هر خارکز زمین تو رویدچو سوسن است

این شهر شهر حنظله شعـر افگن است

آری دیــــــــار و برزن تو باب دیدن است

شـــــــــعر آفرین و روح فزا است مزار تو



رحمت هوا و منـظر بادغـــــیس صفا بود

بی شک همه زصنــعت و لطف خدا بود

این سرزمینی بی نظــــــــــــــیر آریا بود

افــــــــــــــسرده را دیدن اینجا شفا بود

جوش و خروش فصــــــــل بهار افتخار تو