نــــاله

از سوز عشــق ناله کشــــــید استخوان ما             کس را مبــاد آگه ز درد نهــان مـا

در بحر عــشق غوطه زدیم هرچه بـادا باد             غرقیم همچنان که نه بینند نشان مـا

هرکس نکرده نــوش می جام  عشـــق را              لذت ندیده در دو جهان برگمـان ما

ما سوختیم آتــش ما را کسی نـــــــــدیــد               بوی وفا بیرون شود از خاکدان ما

از من مپرس قصهء عمـرم چسان گذشت              ماندست ناتمــــــام مگر داستان ما

((محزون)) شدم به شادی دنیا مرا چه کار            الله مگر که جـلوه کند داستـــــــان ما

ارسالی عصمت الله مهربان